Vergil, Aeneis VI, 450 -476

Wiedersehen mit Dido in der Unterwelt

450    Inter quas ǁ Phoenissa recens ǁ a volnere Dido

451    errabat ǁ silv(a) in magna. ǁ quam Troius heros
452    ut primum iuxta ǁ stetit adgnovitque per umbras
453    obscuram, ǁ qualem ǁ primo ǁ qui surgere mense
454    aut videt aut ǁ vidisse putat ǁ per nubila lunam,

455    demisit lacrimas ǁ dulciqu(e) adfatus amore (e)st:

456    ”Infelix Dido, ǁ verus mihi nuntius ergo

457    venerat exstinctam ǁ ferroqu(e) extrema secutam?

458    Funeris heu ǁ tibi causa fui? ǁ Per sidera iuro,

459    per superos ǁ et, siqua fides ǁ tellure sub ima (e)st:

460    invitus, ǁ regina, tuo ǁ de litore cessi.

461    Sed me iussa deum, ǁ quae nunc has ire per umbras,

462    per loca senta situ ǁ cogunt noctemque profundam,

463    imperiis ǁ egere suis; ǁ nec credere quivi

464    hunc tantum tibi me ǁ discessu ferre dolorem.

465    Siste gradum ǁ tequ(e) aspectu ǁ ne subtrahe nostro!

466    Quem fugis? ǁ Extremum ǁ fato, ǁ quod t(e) adloquor, hoc est.”

467    Talibus Aeneas ǁ ardent(em) et torva tuentem

468    lenibat ǁ dictis animum ǁ lacrimasque ciebat.

469    Illa solo ǁ fixos oculos ǁ aversa tenebat

470    nec magis incepto ǁ voltum sermone movetur,
471    quam si dura silex ǁ aut stet Marpesia cautes.
472    Tandem corripuit ǁ ses(e) atqu(e) inimica refugit
473    in nemus umbriferum, ǁ coniunx ubi pristinus illi
474    respondet curis ǁ aequatque Sychaeus amorem.
475    Nec minus Aeneas ǁ casu concussus iniquo
476    prosequitur lacrimis ǁ long(e) et miseratur euntem.

HOME

VERSLEHRE