Vergil, Aeneis IV, 259 - 295

Dido wird von tiefer Liebe zu Äneas erfasst und will ihn heiraten, da schickt Jupiter Merkur, um Äneas an seine Pflichten zu erinnern

    259    Ut prim(um) alatis ǁ tetigit magalia plantis,
    260    Aenean ǁ fundant(em) arces ǁ ac tecta novantem
    261    conspicit; ǁ atqu(e) illi ǁ stellatus iaspide fulva
    262    ensis erat, ǁ Tyrioqu(e) ardebat murice laena
    263    demiss(a) ex umeris, ǁ dives quae munera Dido
    264    fecerat, et ǁ tenui ǁ telas ǁ discreverat auro.
    265    Continu(o) invadit: ǁ "Tu nunc Karthaginis altae
    266    fundamenta locas, ǁ pulchramqu(e) uxorius urbem
    267    exstruis? ǁ heu, ǁ regni rerumqu(e) oblite tuarum!
    268    Ipse deum ǁ tibi me claro ǁ demittit Olympo
    269    regnator, ǁ cael(um) ac terras ǁ qui numine torquet;
    270    ips(e) haec ferre iubet ǁ celeris mandata per auras:     

    271    Quid struis? ǁ aut qua spe ǁ Libycis teris otia terris?
    272    Si te nulla movet ǁ tantarum gloria rerum,
    273    [nec super ipse tua ǁ moliris laude laborem,]
    274    Ascanium ǁ surgent(em) et spes ǁ heredis Iuli
    275    respice, ǁ cui regn(um) Italiae ǁ Romanaque tellus
    276    debentur." ǁ Tali ǁ Cyllenius ore locutus
    277    mortalis ǁ visus ǁ medio ǁ sermone reliquit,
    278    et procul in ǁ tenu(em) ex oculis ǁ evanuit auram.
    279    At ver(o) Aeneas ǁ aspect(u) obmutuit amens,
    280    arrectaequ(e) ǁ horrore com(ae) et ǁ vox faucibus haesit.
    281    Ardet abire fuga ǁ dulcisque relinquere terras,
    282    attonitus ǁ tanto monit(u) imperioque deorum.
    283    Heu quid agat? ǁ Quo nunc regin(am) ambire furentem
    284    audeat adfatu? ǁ Quae prim(a) exordia sumat?
    285    Atqu(e) animum ǁ nunc huc celerem, ǁ nunc dividit illuc,
    286    in partisque rapit ǁ varias ǁ perqu(e) omnia versat.
    287    Haec alternanti ǁ potior sententia visa (e)st:
    288    Mnesthea Sergestumque vocat ǁ fortemque Serestum,
    289    class(em) aptent taciti ǁ sociosqu(e) ad litora cogant,
    290    arma parent ǁ et, quae ǁ rebus ǁ sit causa novandis,
    291    dissimulent; ǁ ses(e) interea, ǁ quand(o) optuma Dido
    292    nesciat et tantos ǁ rumpi non speret amores,
    293    temptatur(um) aditus ǁ et quae mollissima fandi
    294    tempora, ǁ quis ǁ rebus ǁ dexter ǁ modus. Ocius omnes
    295    imperio ǁ laeti parent ǁ ac iussa facessunt.

HOME

VERSLEHRE